Ławka stoi przy drodze, ale zwykle ją mijasz. Zatrzymanie wymagałoby powodu: rozmowy telefonicznej, zmęczenia, czekania na kogoś. Samo siedzenie wydaje się dziwnie niepełne. Jakby człowiek, który nigdzie nie idzie i niczego nie czyta, powinien umieć wyjaśnić, co właściwie robi.
Można sprawdzić to przekonanie podczas krótkiej przerwy w znanym, bezpiecznym miejscu. Usiąść i pozwolić, żeby przez chwilę nie wydarzyło się nic szczególnego. Bez wyznaczania wyniku w postaci spokoju czy błyskotliwej myśli. Czasem zauważysz zapach piekarni, czasem wyłącznie to, że siedzisko jest chłodne i lepiej ruszyć dalej.
Pierwszy odruch często prowadzi do telefonu. Nie trzeba z nim walczyć jak z przeciwnikiem. Można go dostrzec i zdecydować, czy rzeczywiście chcesz teraz coś sprawdzić. Jeśli tak, sprawdź. Jeśli nie, zostaw urządzenie w kieszeni. Ta drobna decyzja może być bardziej interesująca niż długość przerwy bez ekranu.
Cisza nie wszystkim służy w każdej chwili. Gdy samotne siedzenie nasila przykre myśli, wolno wstać, zadzwonić do bliskiej osoby albo wybrać ruch. Nie ma potrzeby wytrzymywać dyskomfortu tylko dlatego, że spokój dobrze wygląda w opowieściach o uważności. Otoczenie i towarzystwo można dobierać do aktualnej sytuacji.
Po kilku minutach wrócisz do drogi. Być może odpoczniesz, być może nie zauważysz wyraźnej zmiany. Ławka nadal może pozostać miejscem, z którego korzystasz bez powodu wystarczająco ważnego do zapisania w kalendarzu. Miasto składa się także z takich małych możliwości zatrzymania, o ile nie mijamy ich za każdym razem w przekonaniu, że trzeba najpierw na nie zasłużyć.
