Prowadzący mówi o biodrze, łopatce i kierunku kolana. Próbujesz wykonać trzy polecenia naraz, zerknąć na sąsiada i jeszcze swobodnie oddychać. Kiedy pada pytanie, czy wszystko jasne, milczysz razem z resztą grupy. Tylko że brak pytań nie zawsze oznacza zrozumienie. Czasem oznacza obawę przed zatrzymaniem lekcji.
Pomocne bywa opisanie dokładnie tego miejsca, w którym się gubisz. Zamiast ogólnego „nie umiem” można powiedzieć, że nie wiesz, gdzie postawić stopę albo kiedy zmienić stronę. Instruktor dostaje wtedy konkretną informację. Nie musi zgadywać, czy trudność dotyczy nazwy, kierunku, równowagi czy tempa pokazu.
Jeżeli sala jest duża, warto porozmawiać jeszcze przed rozpoczęciem. Powiedzieć, że jesteś pierwszy raz i potrzebujesz zobaczyć ruch z dogodnego miejsca. Wybór maty z tyłu nie zawsze ułatwia naukę, nawet jeśli pozwala poczuć się mniej widocznym. Ustawienie powinno umożliwiać słyszenie oraz obserwację, bez konieczności ciągłego obracania głowy.
Patrzenie na innych pomaga w orientacji, lecz ma ograniczenia. Osoba obok może wykonywać inny wariant, korzystać z własnych modyfikacji albo również popełniać błąd. Jej zakres ruchu nie jest instrukcją dla twojego ciała. Gdy pojawia się ból, przerwij ćwiczenie i powiedz o nim. Próba ukrycia trudności przed grupą nie ułatwia prowadzącemu odpowiedzialnej pracy.
Pytanie może też dotyczyć słów. Terminy anatomiczne i nazwy pozycji nie muszą być znane od pierwszej lekcji. Prośba o powtórzenie lub prostsze objaśnienie jest zwykłą częścią uczenia. Jeśli instruktor regularnie odpowiada zawstydzaniem, problem nie sprowadza się do twojej nieśmiałości. Masz prawo szukać zajęć, na których początkujący rzeczywiście mogą być początkujący.
Po lekcji spróbuj zapamiętać jedną rzecz, która stała się wyraźniejsza. Może wreszcie wiesz, co oznacza dane polecenie. Może odkryłeś, że potrzebujesz innego wariantu. Z taką wiedzą kolejna wizyta będzie miała punkt zaczepienia, nawet jeśli nadal nie pamiętasz większości nazw.
