Kiedyś naprawdę ci na tym zależało. Kurs, zawody, własny projekt zajmowały myśli i dawały powód do planowania. Dzisiaj wracasz do nich głównie z poczucia obowiązku wobec dawnego siebie. Trudno zrezygnować, bo poświęciłeś czas, pieniądze i sporo rozmów, podczas których zapewniałeś, że tym razem doprowadzisz sprawę do końca.
Warto rozróżnić chwilowe znużenie od trwałej zmiany potrzeb. Męczący tydzień może przysłonić coś nadal ważnego. Może też ujawnić, że wybrany cel od dawna nie pasuje do twojego życia. Nie trzeba rozstrzygać tego pod wpływem jednego wieczoru. Ustal moment spokojnej oceny i zbierz konkretne obserwacje z kilku prób.
Zapytaj, co właściwie chcesz zachować. Być może lubisz daną aktywność, lecz nie odpowiada ci rywalizacja albo tempo kursu. Rezygnacja z zawodów nie musi oznaczać porzucenia sportu. Zmniejszenie projektu może pozwolić korzystać z niego dłużej. Między pełnym zobowiązaniem a całkowitym końcem często istnieje kilka form, których wcześniej nie brałeś pod uwagę.
Jeśli decyzja wpływa na innych, trzeba uporządkować zobowiązania. Poinformować odpowiednio wcześnie, oddać powierzone rzeczy, rozliczyć wspólne koszty. Zmiana planów nie zwalnia z rzetelnego zakończenia współpracy. Jednocześnie cudze rozczarowanie nie zawsze oznacza, że należy bezterminowo kontynuować przedsięwzięcie wyłącznie dla zachowania dobrego obrazu.
Po odłożeniu celu może zostać ulga i żal jednocześnie. To nie musi świadczyć o błędnej decyzji. Zamykasz również wyobrażenie przyszłości, które przez jakiś czas było ważne. Możesz zachować zdobyte umiejętności i wspomnienia bez obowiązku dalszego ich uzasadniania. Wolny termin w kalendarzu nie wymaga natychmiast nowego ambitnego zadania.
