W parku kilka osób porusza się niemal równocześnie. Nowy uczestnik stoi trochę z boku i próbuje ustalić, czy ma od razu dołączyć. Każdy ruch wygląda jak część większej całości, której początku nie było mu dane zobaczyć. Ten moment może onieśmielać bardziej niż sama trudność ćwiczeń.
Przed pierwszym spotkaniem zapytaj, jak wygląda wprowadzenie. Czy grupa uczy się podstaw, czy powtarza znaną już formę? Czy instruktor ma czas dla nowej osoby? Otwarte zajęcia nie zawsze oznaczają program dla początkujących. Dobrze poznać tę różnicę, zanim uznasz, że po prostu wolniej uczysz się od pozostałych.
Na miejscu przydaje się widok na prowadzącego i możliwość usłyszenia instrukcji. Ustawienie za kilkoma rzędami uczestników może wymuszać zgadywanie. Nie ma nic niestosownego w prośbie o lepsze miejsce albo ponowny pokaz. Warto też powiedzieć o ograniczeniach istotnych dla ćwiczeń, a kwestie zdrowotne wymagające oceny omówić z odpowiednim specjalistą.
Osoby ćwiczące dłużej mogą pomóc, lecz nie powinny zasypywać nowego uczestnika sprzecznymi radami. Kiedy każdy poprawia inny szczegół, trudno rozpoznać zadanie. Wspólna życzliwość czasem polega na tym, żeby zrobić trochę miejsca i pozwolić instruktorowi uczyć. Dobrze prowadzona grupa nie wymaga zdawania egzaminu z obycia już pierwszego dnia.
Po zajęciach można ocenić bardzo zwykłe rzeczy: czy było słychać, czy tempo pozwalało pytać, czy znałeś powód korekty. To ważniejsze od liczby ruchów zapamiętanych za pierwszym razem. Jeśli warunki pasują, kolejne spotkanie zacznie się już od znajomej twarzy i miejsca. Tego małego ułatwienia nie widać na filmie przedstawiającym gotową formę.
