Ktoś przechodzi z psem, dzieci biegną do placu zabaw, na sąsiedniej ławce trwa rozmowa. Ćwiczenie w parku odbywa się pośród życia innych ludzi. Nie zawsze przypomina zdjęcie samotnej osoby na tle jeziora. Warto to wiedzieć, zanim potraktuje się każdy odgłos jak zakłócenie czegoś, co powinno przebiegać idealnie.
Miejsce trzeba obejrzeć praktycznie. Podłoże powinno pasować do proponowanego ruchu, a odstępy między uczestnikami pozwalać ćwiczyć. Przechodniom należy pozostawić przejście. Jeśli grupa korzysta z publicznego parku, nie może oczekiwać, że otoczenie na godzinę zrezygnuje z własnych zajęć. Wspólna przestrzeń wymaga uzgodnień także bez słów.
Prowadzący potrzebuje sposobu komunikacji, który działa na zewnątrz. Wiatr potrafi zagłuszać, a słońce utrudniać patrzenie w wybranym kierunku. Zmiana ustawienia grupy jest czasem ważniejsza niż kolejne powtórzenie instrukcji. Zgłoszenie, że nie słyszysz, pomaga zwykle również osobom, które milczą i próbują odgadnąć polecenie z ruchu ramion.
Przed wyjściem sprawdź zasady odwoływania spotkania. Niepewna pogoda, śliska ziemia i gwałtowne zmiany warunków wymagają rozsądku. Przygotuj ubranie do temperatury i możliwość zakończenia wcześniej. Fakt, że zajęcia są spokojne, nie sprawia, że każda pogoda staje się odpowiednia. Organizacja powrotu też należy do planu.
Z czasem można polubić to, co początkowo rozpraszało: odległy szum ulicy, cień przesuwający się po trawie, znajomy dźwięk otwieranej bramy. Nie trzeba nadawać temu szczególnej filozofii. Park pozostaje parkiem, a lekcja lekcją. Ich spotkanie bywa wystarczająco ciekawe bez oczekiwania, że otoczenie zapewni pełną ciszę.
