Tablica zmienia liczbę minut, ale autobus nie nadjeżdża. Sprawdzasz drugi raz tę samą informację, potem godzinę, potem wiadomości. Czekanie ma szczególną zdolność zajmowania całej uwagi. Nawet krótki przestój potrafi wywołać wrażenie, że ktoś zabiera czas, który miał już konkretne przeznaczenie.
Najpierw warto załatwić sprawy rzeczywiste. Jeżeli spóźnienie wpływa na spotkanie, poinformuj o nim. Sprawdź dostępne alternatywy, o ile mają sens. Dopiero potem zostaje część sytuacji, na którą w tej chwili nie masz wpływu. Wielokrotne odświeżanie ekranu może już niczego nie wyjaśniać, choć daje zajęcie dłoniom.
Nie trzeba wykorzystać przestoju produktywnie. Można odpowiedzieć na wiadomość, ale można też przez kilka minut niczego nie kończyć. Przymus zagospodarowania każdej luki bywa równie męczący jak samo opóźnienie. Wystarczy zauważyć otoczenie, sprawdzić, czy stoisz wygodnie, pozwolić wzrokowi odejść od wyświetlacza. Zwykłe czekanie nie wymaga metody.
Łatwo w tym czasie skierować rozdrażnienie na osobę, która również niewiele może zrobić. Innego pasażera, pracownika okienka, kogoś stojącego za blisko. Można zgłosić problem stanowczo bez dodawania upokorzenia. Krótka pauza przed komentarzem daje szansę rozdzielenia faktycznej przyczyny od najbliższego dostępnego człowieka.
Niektóre opóźnienia są poważne i powtarzalne; wymagają skargi, zmiany organizacji albo szukania innego rozwiązania. Uważność nie oznacza pogodzenia się z każdym zaniedbaniem. Dotyczy tej konkretnej chwili przed przyjazdem autobusu. Możesz być niezadowolony, zanotować potrzebne informacje i jednocześnie nie prowadzić przez całe oczekiwanie kłótni, której druga strona nawet nie słyszy.
