Talerze stoją w zlewie, w głowie trwa jeszcze spotkanie sprzed dwóch godzin. Myjesz kubek i układasz odpowiedź, której wtedy zabrakło. Nagle orientujesz się, że szkło jest już czyste, ale rozmowa nadal trwa. Znajome zajęcia dają myślom dużo miejsca; czasem przyjemnego, czasem męczącego.
Uważność przy codziennej pracy nie wymaga nadania jej wyjątkowego znaczenia. Można zauważyć temperaturę wody, ciężar naczynia i kolejność ruchów. Przez chwilę robić właśnie to, co rzeczywiście dzieje się przy blacie. Nie ma obowiązku odnalezienia w tym harmonii. Jeśli zmywanie irytuje, ta irytacja też jest częścią obecnej sytuacji.
Bywa, że problem leży daleko od umiejętności skupienia. Jedna osoba codziennie sprząta po wszystkich i ma już dość. Wtedy zachęta do spokojniejszego przeżywania obowiązku może zabrzmieć jak prośba, żeby przestała protestować. Potrzebna będzie rozmowa o podziale pracy. Uwaga skierowana na własne doświadczenie może ujawnić niesprawiedliwość, zamiast ją wygładzać.
Nie każdą chwilę trzeba chronić przed rozproszeniem. Słuchanie muzyki albo rozmowa podczas wspólnego sprzątania mogą sprawiać przyjemność. Pytanie brzmi raczej, czy wybierasz towarzyszące zajęcie, czy automatycznie dokładasz kolejne bodźce. Cisza nie jest moralnie lepsza od radia. Przydaje się możliwość sprawdzenia obu wersji bez tworzenia nowego obowiązku.
Po odłożeniu ostatniego talerza kuchnia będzie przez chwilę uporządkowana. Jutro naczynia wrócą. Ta powtarzalność potrafi nużyć, ale należy do codzienności, którą dzielimy z innymi. Można ją czasem zauważyć bez wielkiego wniosku: ciepła woda, czysty kubek, ktoś obok wycierający blat. Potem przychodzi pora na coś następnego.
