W środę wieczorem wszyscy przychodzą z innego dnia. Ktoś prosto z pracy, ktoś po odwiezieniu dziecka, ktoś spóźniony, bo autobus utknął w korku. Mają wspólną godzinę na grę. O tym, czy będzie udana, decydują umiejętności, ale również atmosfera, którą zaczynają tworzyć jeszcze przed podziałem na zespoły.
Drużyna amatorska potrzebuje uzgodnionych ambicji. Jedni chcą trenować pod rozgrywki, inni spotykać się i pograć. Oba oczekiwania są rozsądne, dopóki nie udaje się, że są identyczne. Wiele sporów o zaangażowanie zaczyna się od tej niewypowiedzianej różnicy. Dobrze ustalić ją przed kolejnym zarzutem, że komuś nie zależy.
Błąd pokaże więcej niż udana akcja. Jeśli po stracie piłki zaczyna się publiczne rozliczanie, mniej doświadczone osoby szybko uczą się unikać ryzyka. Nie proszą o podanie, nie próbują nowego zagrania. Można wymagać uważności i współpracy bez wyśmiewania. Konkretna wskazówka przydaje się bardziej niż komentarz o czyimś charakterze wypowiedziany przy całej grupie.
Organizacja również wpływa na relacje. Regularne spóźnienia, zaległe składki czy odwołanie obecności w ostatniej chwili obciążają pozostałych. Koleżeństwo nie wymaga przemilczania tych spraw. Wystarczy czytelny sposób potwierdzania udziału oraz ustalenie, kto zbiera pieniądze i rezerwuje miejsce. Jedna osoba nie powinna przez cały sezon wykonywać niewidocznej pracy za wszystkich.
Nowego uczestnika warto wprowadzić do grupy zwyczajnie: przedstawić, powiedzieć o zasadach, podać mu piłkę. Nie musi zasłużyć na podstawową życzliwość efektowną akcją. Jeśli poziomy są bardzo różne, potrzebna może być zmiana składu albo formy gry. Uporczywe wystawianie kogoś na sytuacje, z którymi sobie nie radzi, nikomu nie poprawi wieczoru.
Po zakończeniu zostają wynik i ludzie. Wynik można omówić, a czasem po prostu przyjąć. Ludzie zdecydują, czy wrócą za tydzień. Dobra drużyna zostawia miejsce na rywalizację, złość po przegranej i zwykłą rozmowę przy wyjściu. Dzięki temu środowy termin ma szansę przetrwać także gorszy sezon.
